ԿԱՐԵՆ Ա. ՍԻՄՈՆՅԱՆ

Սիրելի Դաւիթ… Դուք յիրաւի Արձակագիր էք… Չեմ գրում «գրող» քանի որ սա արդէն որակազրկուած եզր է։
Քանի որ ես բարեբաստիկ առիթ ունեցել եմ հաղորդակցուելու Ձեր գրականութեանը, ապա հաստատապէս նկատի ունեցէք, որ այն գտնւում է շատ աւելի բարձր հարթութեան վրայ, քան մասնաւորապէս 20-րդ դարի երկրորդ կէսի սոցռեալիստական «կլասիկան» է։
Մի վշտացէք… Դուք ստեղծագործում եւ շարունակում էք այն ճամբան որ Հայ Արձակի համար բացել են Երուխանն ու Զոհրապը, Բակունցը եւ Չարենցը` իր արձակով, Մուշեղ Գալշոյեանն ու Զօրայր Խալափեանը… Նաեւ Գուրգէն Խանջեանը` այսօր… Ես թուարկեցի անուններ, եւ այդ անունները այսքանով չեն սահմանափակուած… Բայց նրանք ժամանակին, գրեթէ մի ամբողջ դար հեռու են եղել գրական ռաբիսից եւ գաւառամտային սահմանափակութիւնից, ինչպէս նաեւ «հայրենասիրութան» խաբէութիւնից եւ «ցեղասպանութեան» ողբերգութեան բռնաբարումից, որոնք յատկապէս 21-րդ դարասկզբին դարձան ազգային գաղափարախօսութիւններ։ Պինդ կացէք եւ շարունակէք Գեղարուեստի Ձեր բռնած ճամբան… Եւ թող ոչ ոքի տարօրինակ չթուայ, որ յիշեցրի ԳԵՂԱՐՈՒԵՍՏԸ իբրեւ գերագոյն արժէք, որ չի հանդուրժում որեւէ համակարգ եւ չի ծառայում ՈՉ ՈՔԻ…

Փետրվար 2016 թ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *